Φωτιά

Όλοι δείχνουμε ακριβώς αυτό που δεν είμαστε

γιατί φοβόμαστε αυτό που πραγματικά είμαστε

Όλοι θέλουμε το αντίθετο από αυτό που δείχνουμε

γιατί είναι όλα αυτά που πραγματικά είμαστε

Όλοι απορρίπτουμε αυτό που θέλουμε

γιατί...

Όλοι δείχνουμε ακριβώς αυτό που δεν είμαστε

Η ζωή βασίζεται στον φαύλο κύκλο

και ο θεός είναι

ηλίθιος ή 5χρονο....

Joker

Γιατί είναι τόσο σοβαρός

ένας άνθρωπος που κατέληξε νεκρός ;

Πρώτα απ' όλα

πάντα αναρωτιόμουν το πώς

Προσπαθώ να πιαστώ

από μια αχτίδα φωτός

Και δεν συνειδητοποιώ ποτέ

ότι για να την αναζητώ

Δεν έπαψα ποτέ να λησμονώ

αυτό που ζητώ

μακρυά του να βρεθώ

Μπλε κάτω

Κόκκινο δεξιά

και παντού μαύρο

Σχεδόν μπλε

Τα λουλούδια είναι ψηλά

και μαζί τους έχουν φως

Μα εγώ θέλω να κάθομαι χαμηλά

και να ακουμπώ το χώμα

Να σέρνομαι στο σκοτάδι

και να μπαίνω όλο και πιο βαθιά

στα έγκατα της δικιάς μου ψυχής

Καμιά άλλη δεν θ' αγαπώ

γιατί φοβάμαι πως

Μπορεί να με πάει ψηλά

Στα λουλούδια

και το φως

Και θα γίνω ένας άνθρωπος ορθός

πολιτισμένος και λογικός

Ένας άνθρωπος που κατέληξε νεκρός

γιατί είναι τόσο σοβαρός .

Οφθαλμαπάτες

Το ούρλιαξες
μα κανείς δεν σε πίστεψε
Πάντα υπήρχε κάτι παραπάνω
ή κάτι λιγότερο τελοσπάντων
Και ξαφνικά χάθηκε το μαύρο
και το άσπρο
Χιλιάδες αποχρώσεις εμφανίστηκαν
κι εσύ τυφλώθηκες μικρέ
Δεν αντέχεις τόσα χρώματα
τόσα παιχνίδια
Όχι πιά

Μα κάποτε θα σε πείσουν
και θα βγείς στην επιφάνεια
γεμάτος χρώματα
Και θα παίζεις με τους ίδιους
κανόνες που κάποτε μισούσες
Θα ξεχάσεις τα πάντα
και θα βλέπεις άλλους
και θα αναρωτιέσαι
Γιατί δεν παίζουν;
Γιατί κλείνουν τα μάτια τους;
Γιατί φεύγουν;
Γιατί;

Μα κάποτε θα γίνουν όλα
χαωτικά ομοιόμορφα
Όλα θα γίνουν
ένα παιχνίδι δίχως κανόνες
Κι έτσι θα ζήσουμε εμείς καλά
κι Αυτοί σίγουρα πολύ καλύτερα...

Παιχνίδια

Αναζητώντας την αλήθεια
κατανοείς πως αυτή
περνάει από βρώμικα χέρια

Κι αυτό είναι οδυνηρό
πραγματικά οδυνηρό
Πως η αλήθεια μετατρέπεται σε ψέμμα
και πως το ψέμμα σε αλήθεια

Κι όταν οι νεκροί
αναστήθηκαν
Και μαζί τους
όλες οι αλήθειες
Η ζωή τελείωσε

Υ.Σ:
Η αληθινή ζωή για σας...

Πάνω - Κάτω

Μέσα στα χαλάσματα
Μέσα στους ορυμαγδούς
και το κακό
Μέσα στα ουρλιαχτά
και τις κραυγές
Μέσα σ' αυτό το μπουρδέλο

Αναγνωρίζω μια φωνή
Διακρίνω μια φιγούρα
Και είναι σίγουρα γνώριμη
σίγουρα

Τέτοια ώρα περπατώ έξω
μοναχός μου
Και να, μπροστά μου,
ο λόγος αυτής της βόλτας

Πλησιάζω την φιγούρα
και της λέω
Σ' αγαπώ

Και λέγοντας το αυτό
νιώθω σα μικρό μωρό
σαν να κρέμομαι ακόμα
από τον ομφάλιο μου λώρο
Αδύναμος να προσαρμοστώ
στο νέο μου περιβάλλον
Αγνοώντας το πλήρως
Χωρίς καμμία αίσθηση
αίσθησης

Και απλά κρέμομαι
και περιμένω
μια μικρη κίνηση
να με οδηγήσει
να με απελευθερώσει
από τα δεσμά του παλιού

Και το ξέρω
Θα 'ναι μαχαιριά
καλή ή κακή
μικρή η σημασία
Μια μαχαιριά ελευθερίας
Τίποτα παραπάνω

Και είμαι μαθημένος
να την περιμένω
Όπως τότε την περίμενα
νεογέννητος
Και είμαι προσαρμοσμένος
να δέχομαι
Αιώνια καταραμένος

Τόσα χρόνια ζωής
κι ακόμα αδύναμος
Στηριζόμενος σ' άλλους

Σκέψεις δευτερολέπτου

Και αμφιβάλλω
κι αμφισβητώ
τον ηλίθιο εαυτό μου
Και ξαναμιλάω

Συγγνώμη, μπερδεύτηκα

και χάνομαι
κι αυτή η γνώριμη φιγούρα
γίνεται μια απλή φιγουρα
Πανομοιότυπη
μ' όλες τις άλλες
κι εγώ
γίνομαι μια απλή φιγούρα
Πανομοιότυπη
μ' όλες τις άλλες
Χάνομαι

Ποτέ δεν θ' ακούσω την απάντηση
και το ξέρω
Πάντα θα το κουβαλώ
Πάντα θα το 'χω
στο μυαλό

Μα ξέρω ακόμα
πως έπραξα σωστά
Στον πόλεμο
θα τιμήσω τον νεκρό

Κ' ήρθε η ώρα
να τιμηθώ...

Ορθός

Η γη γυρίζει
ο ήλιος μας φωτίζει

Σωστά υπέθεσα,
λοιπόν...

2000

Καρφιά μες στην καρδιά
Άγρια ζαλάδα στα σωθικά

Αναρωτήθηκα κάποτε
αν με βολεύει να ζω
Απάντηση με 'μάθαν
να μην ζητώ
Εντολή ποτέ
να μην ανοιχτώ
Πάλι σκασμό, δρόμοι σωστοί
για νέο φασισμό

Μεθώ
τραυλίζω και για άλλη μια φορά
θα αναρωτηθώ
θα βρώ ποτέ γυρισμό;

Κι εκεί που γυρνώ
βλέπω ένα πρόσωπο γνωστό
μου λέει Έλα 'δω
θέλω να σε δω
Τρέχω για να κρυφτώ
Απ' το βίαιο τέρας αυτό

Δεν θέλω να σε δω
Δεν τρέχω για να κρυφτώ
απ' το βίαιο τέρας αυτό
Απλά νιώθω φόβο αγνό
Μπρος στο φως
δεν θέλω να φανώ
Αλήθεια άκου
πως δεν σ' αγαπώ

Σ' ένα ψέμμα
με μάθανε να ζω
Και συμβιβάζομαι
λεπτό το λεπτό
Δεν μ' αρέσει τώρα πια
αυτό που δεν μπορώ
Γουστάρω ν' ονειρευτώ
κάτι πιο προσιτό

Στην τηλεόραση
μπάλα θα δω
Μετά μπορεί να
πάω και στον γιατρό
Τον καφέ μου
θα κάτσω να πιώ
Θα κάνω και
λίγο κουτσομπολιό
Και μετά κρεββάτι
να ξεκουραστώ

Αλήθεια σ' αγαπώ
μα τώρα πια έγινες
ότι πιο απειλητικό

Είμαι πια 18
κι έμαθα να περπατώ
αυτό είναι καλό
Δεν θέλω ακόμα
να μάθω να πετώ
είμαι πολύ μικρό

Και το τέρας χαμηλόφωνο
Όποτε θες
θα 'μαι εδώ
Θα περιμένω να σε δω
Νηφάλιο μες στο φως
κι όχι
Μεθυσμένο μαυροφορεμένο τυφλό

Τώρα τρέχω να σωθώ
Αλήθεια άκου
πόσο σ' αγαπώ

Καρφιά μες στην καρδιά
Άγρια ζαλάδα στα σωθικά

Τα Κοράκια

Νεκρά πουλία μ' αναζητούν
Λύση ψάχνουν για να βρουν
Ας πάψουν να αναζητούν

Φύγε μακρυά μου διάολε
ξεφεύγω από κάθε δεσμό
ψαχουλεύω να βρώ λυτρωμό
Χάσου από μπροστά μου άγγελε

Με ματιά υπομονετική
το βουλώνω για μια στιγμή
Στο ψέμμα βουτάω
και μια αλήθεια βγαίνοντας
κουβαλάω

Μες στο βάλτο της φωτιάς
έμαθα να προσκυνάω
Τα όσια και ιερά
να βλαστημάω

Μια μονοδιάστατη ζωή
δεν μου αρκεί
Και ακόμα περιμένω να δω
που θα βγει

Νεκρά πουλία μ' αναζητούν
Λύση ψάχνουν για να βρουν
Ας πάψουν να αναζητούν

Τσάμπα

Σ' αγαπώ
Μα ποτέ δεν θα στο πω
Παιχνίδια εγωισμού
δεν μ' άρεσε να παίζω
Μα εσύ αρχίζεις κι εσύ τελειώνεις
εσύ άρχισες κι εσύ θα τελειώσεις
Δεν θα λυτρωθώ και δεν θα λυτρωθείς

Σ' αγαπώ
Μα ποτέ δεν θα στο πω
Νιώθω πιά
πως πρέπει να φύγω μακρυά
Μα δεν μπορώ
Δεν μπορώ χωρίς εσένα να ζω
Κλέβω εντυπώσεις
το ίδιο κι εσύ
Μα κανείς δεν πρόκειται
να βγεί νικητής

Σ' αγαπώ
μα ποτέ δεν θα στο πω
Γιατί πλέον ζω με εγωισμό
ακόμα κι όταν διψώ
αξιοπρέπεια ποτέ δεν ζητώ

Ξανθέ μου άγγελε
κι ας μην σε ξαναδώ
θέλω να στο πω
Κάθε φορά που θα μεθώ
Ξέρω
πως θα σε δω
Μ' ένα χαμόγελο σαρκαστικό
να με κοιτάς, τραγικό

Μ' αγαπάς
μα δεν πρόκειται ποτέ να μου το πεις
Κι εγώ σα χαμένο
θα αναζητώ
Πάντοτε άλλη αγάπη
μακρινή
Μ' άλλη αγάπη δεν θα ξαναφανεί
σα κι αυτή

Μασκαράδες

Μεταμφιεσμένοι μασκαράδες
Τρέχουν σαν καρνάβαλοι
όλοι ντυμένοι με ρούχα κανονικά
Μα με ψευτικές ζωές
Γυρνούν εδώ κι εκεί

Μεταμφιεσμένοι μασκαράδες
Τάχα μου ζητωκραυγάζουν
και χαμογελούν
Μα δεν μπορούν να δουν
Γυρνούν εδώ κι εκεί

Μεταμφιεσμένοι μασκαράδες
Μέσα στο ψέμα τους
κολυμπούν
Μα ποτέ δεν θα ανυψωθούν
Γυρνούν εδώ κι εκεί

Μεταμφιεσμένοι μασκαράδες
Μιά πλάνη μονάχα
κουβαλούν
Μα το βάρος μεγάλο
Γυρνούν εδώ κι εκεί

Μεταμφιεσμένοι μασκαράδες
Με σας δεν θα ασχοληθώ
όσοι κι αν είστε
Πλέον απαξιώ
Πίσω δεν ξαναγυρνώ

Μεταμφιεσμένος μασκαράς
ήμουν κι εγώ...

Στην Δ

Κάτασπρα άνθη
στον πάτο της ψυχής μου
ΩΡΑ 4:24
Τυφλός

Σβήνω το τσιγάρο
κι αρχίζω τις μουτζούρες
που τόσο μ' ευχαριστούν

Είναι η ώρα που πάντα,
μα πάντα,
θα νιώθω αυτόν τον οιωνό
Τον πρόστυχο και μακρινό

Έπαψα να αναζητώ
και τώρα πια δε μιλώ
Απλά θέλω να αισθανθώ

Κι ακούω το ξύλινο αυτό ρολόι
και με γεμίζει
όσο δεν θα μπορούσα
ποτέ μου να φανταστώ

Θάλασσα μπροστά μου
που τόσο την λαχταρώ
Μα πρόκειται να πνιγώ
Ποτέ μου δεν έμαθα να κολυμπώ
Πάντα χανόμουν στο κενό

Μες στη γαλήνη της
κρύβονται πολλά
Και το ψύχος αυτό
με απωθεί

Μα αυτός ο βυθός,
αυτός ο βυθός,
είναι τόσο σκοτεινός
και παραπλανητικός

Θα μπορέσω να αντισταθώ;
Ξέρω πως δεν θα σωθώ

Μες στο καταχείμωνο
Μόνος, τραγικός
Οφείλω να αφεθώ σα κουτός

Κι ένα λεπτό μου αρκεί
Γνωρίζω πως η απόφαση
δεν ήταν σωστή
Μα δε πα να γαμηθεί

ΩΡΑ 4:25
Νεκρός
Κατάμαυρα άνθη
στον βράχο της λογικής μου.

Αναζήτηση

Τετράγωνα κορμιά
στα σκοτεινά σοκάκια

Ορθογώνιοι άνθρωποι
στης πλατείας τα παγκάκια

Τριγωνικές φιγούρες
στα δεντράκια

Πού είναι ο κύκλος;

Μαύρο

Όρκο τιμής έδωσα κάποτε
να μην ξαναλυγίσω
Όμως τα κατάφερα
για άλλη μιά φορά
να τον αθετήσω

Μπρος στα θάματα της φύσης
και τον καθαρό αέρα
Δεν θα ξαναδακρύσω

Κι όταν έρθει ο καιρός
Ξέρω πως θα σε φτύσω

Σκοτάδι απ' το φως
Φως απ' το σκοτάδι
Πώς να τα αντικρύσω;
Με τι ψυχή να ξανακυλήσω;

Μιά κιθάρα κρατάς
Πρόστυχη μορφή
Θα σε σβήσω

Ψόφια γεράκια
μες στη ψυχή μου
Ζητούν να γυρίσω

Στάλες αίματος
πέφτουν ρυθμικά στο πάτωμα

1η
2η
3η

και μετά σιωπή...

Matador

Περπατά
ντυμένος στα μαύρα
Έτοιμος να σκοτώσει
Σημαδεύει
Οπλίζει
κ' τραβάει την σκανδάλη
Κόκκινο
Περπατά

Ο Καταδότης

Χαμένες ελπίδες
Χαμένες ζωές
Ένας άνθρωπος απάνθρωπος

Το μόνο που ακούγεται
είναι το κλείσιμο μιας πόρτας
και ένα φτερούγισμα μακρινό

Είναι λάθος που σ' αγαπώ;
Ξέχασα που απευθύνομαι ήδη

Ένα χρυσόψαρο είμαι
μέσα σε μια γυάλα
στον δικό του κόσμο
Απαρνιέμαι οτιδήποτε άλλο

Τι ήταν αυτό;
Ψίθυροι γύρω μου
που καταφθάνουν σαν ουρλιαχτά

Και γώ απαντώ απελπισμένα
μα καταφέρνω μόνο
να ανοιγοκλείσω το στόμα μου
χωρίς να βγαίνει ήχος

Βρίσκω ένα πρόβλημα
Μα δεν ζητώ απάντηση
Είναι από εκείνα τα υπέροχα
Που δεν θες ποτέ να λυθούν

Μα κάποιος μαλάκας
σίγουρα θα τη βρει
απλά για να στην σπάσει

Έντονα ζω
Πλάγια περπατώ
Στους λαβύρινθους
του νεκροταφείου
Κλέβω ότι λουλούδι δω
Δεν θα δεχτώ συμβιβασμό

Έλεγχος μικρός
Ένας νεαρός νεκρός
Ένας γέροντας ζωντανός

Κάποτε θα σπάσω κι εγώ
δεν θα μπορέσω να αντισταθώ
θα γλείψω τα παπούτσια σου

Κι αφού τρελαθώ
Θα ψάξω για κανά γκρεμό

Και αναζητώ
αναζητώ
αναζητώ...

Και προχωρώ
κ' είμαι τόσο μικρός
που βρίσκω σε κάθε γωνιά
και δεν καταφέρνω ποτέ να τσακιστώ
Αιώνια καταραμένος

Γι' άλλο πας
Σ' άλλο φτάνεις
Κι όμως τα καταφέρνεις
Μπράβο

Το Μεσημέρι που δεν Έγινε ποτε Βράδυ

Ξύπνησες
Τρως κάτι
Καπνίζεις και
πίνεις τον καφέ σου
Ξυπνάς πραγματικά..

κ πάμε ξανά
Χαιρετάς
Γελάς
κ' προχωράς

Και σιγά σιγά
ξεκινά το μεσημέρι
Και σιγά σιγά
εσύ χαμογελάς
Χαμογελάς πραγματικά...
κ' το χαίρεσαι
Όσο μπορείς βέβαια
όσο σου δίνεται
η ευκαιρία

Και αφού το μεσημέρι φύγει
κ' οτιδήποτε αυτό φέρει
Μόνος σου αναρωτιέσαι
Αναρωτιέσαι πραγματικά...
Έγινε ποτέ το μεσημέρι
βράδυ;
Γίνεται ποτέ το μεσημέρι
βράδυ;
Θα γίνει ποτέ το μεσημέρι
βράδυ;

Για τα δύο πρώτα
Ξέρεις
Ποτέ.
Για το τρίτο ξέρεις
αλλά ελπίζεις
κ' πάντα λες
Μάλλον ποτέ
Κι αφού σκεφτείς
κ' κουραστείς
το αφήνεις
κ' λες θα ζήσω
τη ζωή μου
Κάποτε θα μάθω λες

Μα ποτέ δεν έμαθες
Μα ποτέ δεν μαθαίνεις
Μα μάλλον
ποτέ δεν θα μάθεις

Το μόνο που σου μένει
τελικά είναι ένα φιλί
Μιά ψεύτικη αγκαλιά
Και ένα μήνυμα φυγής
χαραγμένο στο χέρι σου
που λέει πάντα

" Όλα θα

πάνε

καλύτερα "

Μάλλον ποτέ...

Montezuma

Με τον δαυλό στο χέρι
τριγυρνά εδώ κι εκεί
Ψάχνει να μας βρει
Μα έχουμε ήδη χαθεί
Ή μήπως αυτός έχει χαθεί ;

Άδικα ψάχνεις άρχοντα μας
μες στα σκοτάδια
στους σταυρούς
και στα λιβάδια
Ποιός σε πρόδωσε ;

Όχι εμείς
Ποτέ εμείς
Εσύ πρόδωσες τον εαυτό σου
και εμείς απλά πήραμε τον νόμο στα χέρια μας
Η ζωή σε αδικεί ;

Μα γιατί ;
Αυτός ήσουν κι αυτά έκανες
καλός ή κακός
Σίγουρα πάντως νεκρός

Πλαγιές

Παραπαίω μα δεν πέφτω
όσο πιο πολύ παλεύω να σταθώ
τόσο ανήμπορος θα 'μαι να σηκωθώ

Κι αν ποτέ σε ξαναδώ
ξέρω καλά
πως θα 'ναι για τελευταία φορά

Σε πελάγη ευτυχίας κυλά
του ηλίθιου ο νους
Και κάθε τάχα μου έξυπνος
ηλίθιος και πανηλίθιος

Εσύ αγάπη μου
νου χάρισες
καρδιά ξερίζωσες

Εσύ αγάπη μου...

Στην Α

Έτρεξα
κι Έφτασα
Ανέβηκα τις σκάλες
Μα εσύ δεν είσαι πιά εκεί
Έφυγες

Έτρεξα
κι Έφτασα
Μιλάγαμε για λίγο
Μα εσύ δεν είσαι πια εδώ
Έφυγες

Και το μόνο που μου απέμεινε
Στο τρένο μοναχός
Μαύρες, μπλε και πράσινες γραμμές
χυμένες στο γκρι
Άδειος ξανά

Ψάχνοντας στον Φενεό...

Έτρεξα στο πρώτο λιμάνι
Ρώτησα
Ποιό άραγε καράβι να σε φθάνει
Σε μιά πόλη σταθμό
σαν το Λονδίνο
Ένα σημείο στο κενό

Έτρεξα
κι Έφτασα ως εκεί
Ένας αλήτης που αναζητεί
απλώς τη στιγμή
που θα του χαρίσει μια ζωή
Μα εσύ δεν είσαι πια εκεί
Έφυγες

Άδειος ξανά
Άστο ρε φίλε
Να πα να γαμηθεί
Κάνω ένα τσιγάρο
Και φεύγω
για άλλο Φενεό...

Κενόδοξος

Το καράβι έφυγε
μαζί του κι όλες οι ελπίδες σου

Ο κόσμος σου φαίνεται πιο μικρός
Κλείνεσαι στον εαυτό σου

Κηνυγάς κάτι αόριστο και ηλίθιες έννοιες
Έννοιες που ποτέ δεν έμαθες
απλά τις υπέθεσες

Χαμένος στο πλήθος
και ζητάς αναγνώριση

Πώς ;

Hola

γειά σας...