Πάνω - Κάτω

Μέσα στα χαλάσματα
Μέσα στους ορυμαγδούς
και το κακό
Μέσα στα ουρλιαχτά
και τις κραυγές
Μέσα σ' αυτό το μπουρδέλο

Αναγνωρίζω μια φωνή
Διακρίνω μια φιγούρα
Και είναι σίγουρα γνώριμη
σίγουρα

Τέτοια ώρα περπατώ έξω
μοναχός μου
Και να, μπροστά μου,
ο λόγος αυτής της βόλτας

Πλησιάζω την φιγούρα
και της λέω
Σ' αγαπώ

Και λέγοντας το αυτό
νιώθω σα μικρό μωρό
σαν να κρέμομαι ακόμα
από τον ομφάλιο μου λώρο
Αδύναμος να προσαρμοστώ
στο νέο μου περιβάλλον
Αγνοώντας το πλήρως
Χωρίς καμμία αίσθηση
αίσθησης

Και απλά κρέμομαι
και περιμένω
μια μικρη κίνηση
να με οδηγήσει
να με απελευθερώσει
από τα δεσμά του παλιού

Και το ξέρω
Θα 'ναι μαχαιριά
καλή ή κακή
μικρή η σημασία
Μια μαχαιριά ελευθερίας
Τίποτα παραπάνω

Και είμαι μαθημένος
να την περιμένω
Όπως τότε την περίμενα
νεογέννητος
Και είμαι προσαρμοσμένος
να δέχομαι
Αιώνια καταραμένος

Τόσα χρόνια ζωής
κι ακόμα αδύναμος
Στηριζόμενος σ' άλλους

Σκέψεις δευτερολέπτου

Και αμφιβάλλω
κι αμφισβητώ
τον ηλίθιο εαυτό μου
Και ξαναμιλάω

Συγγνώμη, μπερδεύτηκα

και χάνομαι
κι αυτή η γνώριμη φιγούρα
γίνεται μια απλή φιγουρα
Πανομοιότυπη
μ' όλες τις άλλες
κι εγώ
γίνομαι μια απλή φιγούρα
Πανομοιότυπη
μ' όλες τις άλλες
Χάνομαι

Ποτέ δεν θ' ακούσω την απάντηση
και το ξέρω
Πάντα θα το κουβαλώ
Πάντα θα το 'χω
στο μυαλό

Μα ξέρω ακόμα
πως έπραξα σωστά
Στον πόλεμο
θα τιμήσω τον νεκρό

Κ' ήρθε η ώρα
να τιμηθώ...

Ορθός

Η γη γυρίζει
ο ήλιος μας φωτίζει

Σωστά υπέθεσα,
λοιπόν...

2000

Καρφιά μες στην καρδιά
Άγρια ζαλάδα στα σωθικά

Αναρωτήθηκα κάποτε
αν με βολεύει να ζω
Απάντηση με 'μάθαν
να μην ζητώ
Εντολή ποτέ
να μην ανοιχτώ
Πάλι σκασμό, δρόμοι σωστοί
για νέο φασισμό

Μεθώ
τραυλίζω και για άλλη μια φορά
θα αναρωτηθώ
θα βρώ ποτέ γυρισμό;

Κι εκεί που γυρνώ
βλέπω ένα πρόσωπο γνωστό
μου λέει Έλα 'δω
θέλω να σε δω
Τρέχω για να κρυφτώ
Απ' το βίαιο τέρας αυτό

Δεν θέλω να σε δω
Δεν τρέχω για να κρυφτώ
απ' το βίαιο τέρας αυτό
Απλά νιώθω φόβο αγνό
Μπρος στο φως
δεν θέλω να φανώ
Αλήθεια άκου
πως δεν σ' αγαπώ

Σ' ένα ψέμμα
με μάθανε να ζω
Και συμβιβάζομαι
λεπτό το λεπτό
Δεν μ' αρέσει τώρα πια
αυτό που δεν μπορώ
Γουστάρω ν' ονειρευτώ
κάτι πιο προσιτό

Στην τηλεόραση
μπάλα θα δω
Μετά μπορεί να
πάω και στον γιατρό
Τον καφέ μου
θα κάτσω να πιώ
Θα κάνω και
λίγο κουτσομπολιό
Και μετά κρεββάτι
να ξεκουραστώ

Αλήθεια σ' αγαπώ
μα τώρα πια έγινες
ότι πιο απειλητικό

Είμαι πια 18
κι έμαθα να περπατώ
αυτό είναι καλό
Δεν θέλω ακόμα
να μάθω να πετώ
είμαι πολύ μικρό

Και το τέρας χαμηλόφωνο
Όποτε θες
θα 'μαι εδώ
Θα περιμένω να σε δω
Νηφάλιο μες στο φως
κι όχι
Μεθυσμένο μαυροφορεμένο τυφλό

Τώρα τρέχω να σωθώ
Αλήθεια άκου
πόσο σ' αγαπώ

Καρφιά μες στην καρδιά
Άγρια ζαλάδα στα σωθικά

Τα Κοράκια

Νεκρά πουλία μ' αναζητούν
Λύση ψάχνουν για να βρουν
Ας πάψουν να αναζητούν

Φύγε μακρυά μου διάολε
ξεφεύγω από κάθε δεσμό
ψαχουλεύω να βρώ λυτρωμό
Χάσου από μπροστά μου άγγελε

Με ματιά υπομονετική
το βουλώνω για μια στιγμή
Στο ψέμμα βουτάω
και μια αλήθεια βγαίνοντας
κουβαλάω

Μες στο βάλτο της φωτιάς
έμαθα να προσκυνάω
Τα όσια και ιερά
να βλαστημάω

Μια μονοδιάστατη ζωή
δεν μου αρκεί
Και ακόμα περιμένω να δω
που θα βγει

Νεκρά πουλία μ' αναζητούν
Λύση ψάχνουν για να βρουν
Ας πάψουν να αναζητούν

Τσάμπα

Σ' αγαπώ
Μα ποτέ δεν θα στο πω
Παιχνίδια εγωισμού
δεν μ' άρεσε να παίζω
Μα εσύ αρχίζεις κι εσύ τελειώνεις
εσύ άρχισες κι εσύ θα τελειώσεις
Δεν θα λυτρωθώ και δεν θα λυτρωθείς

Σ' αγαπώ
Μα ποτέ δεν θα στο πω
Νιώθω πιά
πως πρέπει να φύγω μακρυά
Μα δεν μπορώ
Δεν μπορώ χωρίς εσένα να ζω
Κλέβω εντυπώσεις
το ίδιο κι εσύ
Μα κανείς δεν πρόκειται
να βγεί νικητής

Σ' αγαπώ
μα ποτέ δεν θα στο πω
Γιατί πλέον ζω με εγωισμό
ακόμα κι όταν διψώ
αξιοπρέπεια ποτέ δεν ζητώ

Ξανθέ μου άγγελε
κι ας μην σε ξαναδώ
θέλω να στο πω
Κάθε φορά που θα μεθώ
Ξέρω
πως θα σε δω
Μ' ένα χαμόγελο σαρκαστικό
να με κοιτάς, τραγικό

Μ' αγαπάς
μα δεν πρόκειται ποτέ να μου το πεις
Κι εγώ σα χαμένο
θα αναζητώ
Πάντοτε άλλη αγάπη
μακρινή
Μ' άλλη αγάπη δεν θα ξαναφανεί
σα κι αυτή

Μασκαράδες

Μεταμφιεσμένοι μασκαράδες
Τρέχουν σαν καρνάβαλοι
όλοι ντυμένοι με ρούχα κανονικά
Μα με ψευτικές ζωές
Γυρνούν εδώ κι εκεί

Μεταμφιεσμένοι μασκαράδες
Τάχα μου ζητωκραυγάζουν
και χαμογελούν
Μα δεν μπορούν να δουν
Γυρνούν εδώ κι εκεί

Μεταμφιεσμένοι μασκαράδες
Μέσα στο ψέμα τους
κολυμπούν
Μα ποτέ δεν θα ανυψωθούν
Γυρνούν εδώ κι εκεί

Μεταμφιεσμένοι μασκαράδες
Μιά πλάνη μονάχα
κουβαλούν
Μα το βάρος μεγάλο
Γυρνούν εδώ κι εκεί

Μεταμφιεσμένοι μασκαράδες
Με σας δεν θα ασχοληθώ
όσοι κι αν είστε
Πλέον απαξιώ
Πίσω δεν ξαναγυρνώ

Μεταμφιεσμένος μασκαράς
ήμουν κι εγώ...

Στην Δ

Κάτασπρα άνθη
στον πάτο της ψυχής μου
ΩΡΑ 4:24
Τυφλός

Σβήνω το τσιγάρο
κι αρχίζω τις μουτζούρες
που τόσο μ' ευχαριστούν

Είναι η ώρα που πάντα,
μα πάντα,
θα νιώθω αυτόν τον οιωνό
Τον πρόστυχο και μακρινό

Έπαψα να αναζητώ
και τώρα πια δε μιλώ
Απλά θέλω να αισθανθώ

Κι ακούω το ξύλινο αυτό ρολόι
και με γεμίζει
όσο δεν θα μπορούσα
ποτέ μου να φανταστώ

Θάλασσα μπροστά μου
που τόσο την λαχταρώ
Μα πρόκειται να πνιγώ
Ποτέ μου δεν έμαθα να κολυμπώ
Πάντα χανόμουν στο κενό

Μες στη γαλήνη της
κρύβονται πολλά
Και το ψύχος αυτό
με απωθεί

Μα αυτός ο βυθός,
αυτός ο βυθός,
είναι τόσο σκοτεινός
και παραπλανητικός

Θα μπορέσω να αντισταθώ;
Ξέρω πως δεν θα σωθώ

Μες στο καταχείμωνο
Μόνος, τραγικός
Οφείλω να αφεθώ σα κουτός

Κι ένα λεπτό μου αρκεί
Γνωρίζω πως η απόφαση
δεν ήταν σωστή
Μα δε πα να γαμηθεί

ΩΡΑ 4:25
Νεκρός
Κατάμαυρα άνθη
στον βράχο της λογικής μου.

Αναζήτηση

Τετράγωνα κορμιά
στα σκοτεινά σοκάκια

Ορθογώνιοι άνθρωποι
στης πλατείας τα παγκάκια

Τριγωνικές φιγούρες
στα δεντράκια

Πού είναι ο κύκλος;

Μαύρο

Όρκο τιμής έδωσα κάποτε
να μην ξαναλυγίσω
Όμως τα κατάφερα
για άλλη μιά φορά
να τον αθετήσω

Μπρος στα θάματα της φύσης
και τον καθαρό αέρα
Δεν θα ξαναδακρύσω

Κι όταν έρθει ο καιρός
Ξέρω πως θα σε φτύσω

Σκοτάδι απ' το φως
Φως απ' το σκοτάδι
Πώς να τα αντικρύσω;
Με τι ψυχή να ξανακυλήσω;

Μιά κιθάρα κρατάς
Πρόστυχη μορφή
Θα σε σβήσω

Ψόφια γεράκια
μες στη ψυχή μου
Ζητούν να γυρίσω

Στάλες αίματος
πέφτουν ρυθμικά στο πάτωμα

1η
2η
3η

και μετά σιωπή...

Matador

Περπατά
ντυμένος στα μαύρα
Έτοιμος να σκοτώσει
Σημαδεύει
Οπλίζει
κ' τραβάει την σκανδάλη
Κόκκινο
Περπατά

Ο Καταδότης

Χαμένες ελπίδες
Χαμένες ζωές
Ένας άνθρωπος απάνθρωπος

Το μόνο που ακούγεται
είναι το κλείσιμο μιας πόρτας
και ένα φτερούγισμα μακρινό

Είναι λάθος που σ' αγαπώ;
Ξέχασα που απευθύνομαι ήδη

Ένα χρυσόψαρο είμαι
μέσα σε μια γυάλα
στον δικό του κόσμο
Απαρνιέμαι οτιδήποτε άλλο

Τι ήταν αυτό;
Ψίθυροι γύρω μου
που καταφθάνουν σαν ουρλιαχτά

Και γώ απαντώ απελπισμένα
μα καταφέρνω μόνο
να ανοιγοκλείσω το στόμα μου
χωρίς να βγαίνει ήχος

Βρίσκω ένα πρόβλημα
Μα δεν ζητώ απάντηση
Είναι από εκείνα τα υπέροχα
Που δεν θες ποτέ να λυθούν

Μα κάποιος μαλάκας
σίγουρα θα τη βρει
απλά για να στην σπάσει

Έντονα ζω
Πλάγια περπατώ
Στους λαβύρινθους
του νεκροταφείου
Κλέβω ότι λουλούδι δω
Δεν θα δεχτώ συμβιβασμό

Έλεγχος μικρός
Ένας νεαρός νεκρός
Ένας γέροντας ζωντανός

Κάποτε θα σπάσω κι εγώ
δεν θα μπορέσω να αντισταθώ
θα γλείψω τα παπούτσια σου

Κι αφού τρελαθώ
Θα ψάξω για κανά γκρεμό

Και αναζητώ
αναζητώ
αναζητώ...

Και προχωρώ
κ' είμαι τόσο μικρός
που βρίσκω σε κάθε γωνιά
και δεν καταφέρνω ποτέ να τσακιστώ
Αιώνια καταραμένος

Γι' άλλο πας
Σ' άλλο φτάνεις
Κι όμως τα καταφέρνεις
Μπράβο

Το Μεσημέρι που δεν Έγινε ποτε Βράδυ

Ξύπνησες
Τρως κάτι
Καπνίζεις και
πίνεις τον καφέ σου
Ξυπνάς πραγματικά..

κ πάμε ξανά
Χαιρετάς
Γελάς
κ' προχωράς

Και σιγά σιγά
ξεκινά το μεσημέρι
Και σιγά σιγά
εσύ χαμογελάς
Χαμογελάς πραγματικά...
κ' το χαίρεσαι
Όσο μπορείς βέβαια
όσο σου δίνεται
η ευκαιρία

Και αφού το μεσημέρι φύγει
κ' οτιδήποτε αυτό φέρει
Μόνος σου αναρωτιέσαι
Αναρωτιέσαι πραγματικά...
Έγινε ποτέ το μεσημέρι
βράδυ;
Γίνεται ποτέ το μεσημέρι
βράδυ;
Θα γίνει ποτέ το μεσημέρι
βράδυ;

Για τα δύο πρώτα
Ξέρεις
Ποτέ.
Για το τρίτο ξέρεις
αλλά ελπίζεις
κ' πάντα λες
Μάλλον ποτέ
Κι αφού σκεφτείς
κ' κουραστείς
το αφήνεις
κ' λες θα ζήσω
τη ζωή μου
Κάποτε θα μάθω λες

Μα ποτέ δεν έμαθες
Μα ποτέ δεν μαθαίνεις
Μα μάλλον
ποτέ δεν θα μάθεις

Το μόνο που σου μένει
τελικά είναι ένα φιλί
Μιά ψεύτικη αγκαλιά
Και ένα μήνυμα φυγής
χαραγμένο στο χέρι σου
που λέει πάντα

" Όλα θα

πάνε

καλύτερα "

Μάλλον ποτέ...