Στην Δ

Κάτασπρα άνθη
στον πάτο της ψυχής μου
ΩΡΑ 4:24
Τυφλός

Σβήνω το τσιγάρο
κι αρχίζω τις μουτζούρες
που τόσο μ' ευχαριστούν

Είναι η ώρα που πάντα,
μα πάντα,
θα νιώθω αυτόν τον οιωνό
Τον πρόστυχο και μακρινό

Έπαψα να αναζητώ
και τώρα πια δε μιλώ
Απλά θέλω να αισθανθώ

Κι ακούω το ξύλινο αυτό ρολόι
και με γεμίζει
όσο δεν θα μπορούσα
ποτέ μου να φανταστώ

Θάλασσα μπροστά μου
που τόσο την λαχταρώ
Μα πρόκειται να πνιγώ
Ποτέ μου δεν έμαθα να κολυμπώ
Πάντα χανόμουν στο κενό

Μες στη γαλήνη της
κρύβονται πολλά
Και το ψύχος αυτό
με απωθεί

Μα αυτός ο βυθός,
αυτός ο βυθός,
είναι τόσο σκοτεινός
και παραπλανητικός

Θα μπορέσω να αντισταθώ;
Ξέρω πως δεν θα σωθώ

Μες στο καταχείμωνο
Μόνος, τραγικός
Οφείλω να αφεθώ σα κουτός

Κι ένα λεπτό μου αρκεί
Γνωρίζω πως η απόφαση
δεν ήταν σωστή
Μα δε πα να γαμηθεί

ΩΡΑ 4:25
Νεκρός
Κατάμαυρα άνθη
στον βράχο της λογικής μου.