Η Λίμνη

Αλήθεια, πόσο άσκημη είναι η ομορφιά της
Το μαύρο και το πράσινο σε εκπαίδευσαν καλά
σου 'δωσαν σκοτάδι μες στην μέρα
Μα εγώ κυνηγώ το φως
είναι ο μόνος δίκαιος οιωνός.
Άρρωστος θα νιώθω και
θα το ψάχνω
μες στην λίμνη των νεκρών.
Εκεί γεννιέται η μελαγχολία μου.
Εκεί σαν να 'ναι η πατρίδα μου
βαθια θαμμένη, βαθιά.
Λέγανε παλιά πως αν δεις την λίμνη αυτή
θα βρεις το σάπιο σου Εγώ
να κολυμπά μέσα εκεί
Κανείς δεν τόλμησε να γυρίσει βλέμμα προς τα 'κει.
Δεν υπήρξε Νόμος απαγορευτικός
και έτσι ταξίδεψα μέρες περνώντας βουνά
κι όταν έφτασα πιά
δέος ένιωσα και τρόμο σκοτεινό.
Κατέβαζα το κεφάλι μου σιγά σιγά
κι άνοιξα τα μάτια μου μπρος την Αλήθεια.
Δεν είδα τίποτα.
Δεν θα ξαναδώ ποτέ μου τίποτα...

Ο Δρόμος

Πήρα την μεγάλη ευθεία
Δεν υπήρχε άλλο μονοπάτι.
Κι αν ποτέ υπήρξε
το προσπέρασα ίσως και άθελα μου,
ποτέ δεν κατάφερα καν να το παρατηρήσω.
Ταξίδεψα καιρό
και παρατηρώ πως φτάνω πάντα εκεί
Στο αρχή του δρόμου μου
Πάντα εκεί.
Αρχικά τα έχασα μα ξαναπροσπάθησα
Ξανά και ξανά.

Τα σκυλιά με ακολουθούσαν πιστά σαν καλοί φίλοι.
Ποτέ τους δεν γάβγιζαν
μα με δάγκωναν και μου 'κοβαν κομμάτια από τη σάρκα μου
Ποτέ τους δεν κλαίγανε
μα μου σκίζαν τα ρούχα και μ' αφηνανε γυμνό.
Δεν είμαι αχάριστος να παραπονεθώ
παρέα άλλη δεν είχα στην μεγάλη μου διαδρομή
Μόνος προχωρούσα αναμεσα σε νεκρά μωρά
Όλα τους νεκρά, ένα προς ένα,
και όλα τους μωρά.
Άλλα μόνα τους στη γωνιά
κι άλλα με την μάνα τους να τα κοιτάνε
Κι αυτές φαίνονταν ζωντανές
ναι ζωντανές θαρρώ
Σίγουρα ζωντανές, σίγουρα
Μα ποτέ τους δεν μίλησαν
δεν γύρισαν βλέμμα καν.
Μόνιμα με αίματα απ' τα μάτια τους να τρέχουν
κοιτούσαν τα νεκρά τους παιδιά
Με χέρια υψωμένα μια κρυφή προσευχή
στον Θεό που ποτέ δεν πίστεψαν
μιά νοερή κραυγή.
Μα αλήθεια δεν μίλησαν ποτέ
Πάντα περνώντας τες
νόμιζα με χαζεύανε σαν ακόμα ενα νεκρό μωρό
μα σα γυρνούσα τίποτα
όλα ίδια,Θάνατος.
Νόμισα κάποτε οτι ήμουν κι εγώ νεκρός εκεί
μα όσο προχωρούσα ψυχή άλλη με διαπερνούσε.
Έκλαιγα συνέχεια για τα μωρά
μα δεν ξέρω γιατί
σίγουρα όχι όμως λόγω οίκτου
αυτός έρεε μέσα μου
καθώς έβλεπα τις μανάδες.
Γέλιο με πιάνει κάθε φορά που τα σκυλιά
με πετσοκόβουν και με μασάνε
κάθε φορά πιό δυνατά
Σαν να απολαμβάνω κάθε δόντι που καρφώνεται μέσα μου
και μου βγάζει τα μέσα έξω.

Μα σταμάτησα να γελάω
και κάποτε, σαν χθες,
άρπαξα τα σκυλιά και τους έβγαλα
τα πάντα από μέσα έξω
Άντερα, μυαλά και κάτι σαν καρδιά
και τα δόντια, ένα την κάθε φορά
αργά και βασανιστικά
Και σταμάτησα να κλαίω.
Τα νεκρά μωρά πιά δεν τα άντεχα
ούτε την μάνα από πάνω να χύνει αίμα
Δεν λυπήθηκα στιγμή
τα δόντια των σκυλιών 'γίναν δικά μου
και 'γω πια είμαι σκύλος
και κάθε δόντι το κάρφωνα όλο και πιο μέσα
μέσα στα νεκρά μωρά
τα βίαζα, τα έσκιζα και τα 'τρωγα
Και η μάνα ρυάκι έβγαζε αίμα
και η άλλη μάνα
και η τρίτη μάνα
μέχρι την τελευταία
παντού αίμα, Θάνατος.
Μα απο 'κείνη την μέρα νεκρό μωρό δεν συνάντησα ποτέ
ούτε μάνα
Και έτσι συνέχισα μόνος να προχωρώ
χωρίς τους φίλους μου τους παλιούς
χωρίς τους φίλους μου τους καλούς...

Έρως

Η πόλη στο κενό
είναι τελικά ανιαρή.
Αρχικά φαίνεται σαν να ορειβατεί
μα καταληγεί τσιμεντωμένη νεκρή.
Οι άνθρωποι 'κει μέσα
αναλώνονται καθημερινά σε μια πληγή.
Κανένας τους δεν σιωπεί
όλοι βγάζουν κραυγή ηχηρή.
Ο έρωτας τριγυρνά εδώ κι εκεί
όλοι μαγεύονται στη στιγμή.
Κι εγώ θα κάτσω ώρα νεκρός
κι ο έρωτας όλο πιο σκληρός.
Πάντα κυνηγημένος εγώ εκεί
μα η λύση είναι απλή.
Τοσό κοντά μου το κενό
δεν θα διστάσω ούτε λεπτό.
Κι όπως πέφτω μελαγχολώ
καθώς βλέπω τον γκρεμό.
Αγγίζω χώμα παραλυρώ
και νιώθω δίπλα μου κάτι φωτεινό.
Είναι ο Έρωτας κει χάμω νεκρός
και γω γελάω πριν φύγω τραγικός.
Μόλις κατάλαβα...

μη αρμονικό

Σε πτώματα περπατώ
Ένα πτώμα είμαι και εγώ
Και αν ποτέ σου ανταποκριθείς
θα είναι αργά
μην βιαστείς

Περπατώ και χάνομαι στο κενό
Δεν νοσταλγώ τίποτα
που να φεύγει από εδώ
Δεν μπορώ να δω
Κλαίω στο λεπτό

Απόλυτα μη αρμονικό
Στη φωλιά μου
Δεν μπορώ πια να ζω
Πρέπει να εξαφανιστώ
Να περπατώ
Και να χάνομαι στο κενό

Ένας φίλος μου νόμιζε
Πως η θάλασσα κινείται συνεχώς
πότε του δεν παρατήρησε όμως
ότι είναι μονιμος στην έμμονη
να φύγει να εξαφανιστεί
γιατί ποτέ δεν θα φτάσει πιο κει
Τρέχω
Μα αλλού να πάω δεν έχω
Περπατώ
Να χαθώ στο κενό
Απόλυτα μη αρμονικό.

Ο Νόμος

Τρεις επιλογές υπήρχαν εξαρχής...

Να κρυώσω, να σκάσω της ζέστης
ή γενικότερα να σταματήσω.
Καμμία δεν επέλεξα και συνέχισα.
Οπότε ήταν μάλλον τέσσερις
ή και παραπάνω.
Κι όταν εγώ ξέφυγα από τις επιλογές
θαρρώ πως χαμογέλασα λίγο.
Μα είχα ήδη σταματήσει
και ταυτόχρονα ένιωθα ζέστη και κρύο.
Απ' τη μία καιγόμουν κι απ' την άλλη πάγωνα.
Κρύος ιδρώτας με έλουσε
Και συνέχισα να βαδίζω
ανάμεσα στο Καλό και το Κακό.
Μα γρήγορα σιχάθηκα να γυροβολώ
όλη μέρα να προχωρώ και να σταματώ.
κοιμήθηκα..
Και ξύπνησα μέσα σε ένα παγόβουνο
δεν μπορώ πια να κου.νηθώ
Μα μέσα εκεί υπήρχει κάτι θερμό
ηλιαχτίδες μες στο σκοτεινό
να με καίνει ζωντανό.

Μία επιλογή υπήρχε εξαρχής...

Τρίλιζα

Καλός ακροατής
Κακός ομιλητής
Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί
Αλλά δεν πειράζει
Σίγουρα κάτι θα υπάρχει να δικιολογηθεί

Όταν μίλησα για κρεμάλα στο σπίτι του κρεμασμένου
με καλοδέχτηκαν
και μου φάνηκε πολύ παράξενο
Μα δεν σταμάτησα εκεί
αναθαρρόντας
έστησα και μια άλλη κρεμάλα
Μα κανεις δεν αντιμίλησε
μου είπαν απλά πώς είμαι καλό παιδί
Μου προσέφεραν φαί και κρασί
Έκατσα κατ' απ' την κρεμάλα
και έφαγα και ήπια
Δεν με πείραξε ούτε στιγμή
Ανέβηκα στην καρέκλα
Είπα τελευταία ευχή
Κρεμάστηκα και πέθανα
Όλοι γελάσανε και είπανε
Μα τι καλό παιδί..

Καλός ακροατής
Κακός ομιλητής
Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί
Αλλά δεν πειράζει
Σίγουρα κάτι θα υπάρχει να δικιολογηθεί

Mr. Noone

Τι ωραίο να προσέχεις το μικρό
και να απαξιείς για το σημαντικό.

Τι ωραίο να καταλαβαίνεις το θαμπό
και να ζαλίζεσαι στο καθαρό.

Τι ωραίο να μην αναγνωρίζεις τίποτα στο φως
και να σε θαμπώνουν τα χρώματα στο σκοταδι.

Τι ωραίο να χαζεύεις την ασχήμια
και να σιχαίνεσαι την ομορφιά.

Τι ωραίο να προχωράς στο κενό
και να χάνεσαι στο γνωστό.

Τι ωραίο να μπαίνεις στη φωτιά για να δροσιστείς
και να καίγεσαι μεσ' τη βροχή.

Τι ωραίο να τσακίζεσαι για να σηκωθείς
και να σηκώνεσαι για να τσακιστείς.

Τι ωραίο να νοσταλγείς το μέλλον σου
και να αναμένεις το παρελθόν σου.

Τι ωραίο να κλαις στη μεγάλη σου χαρά
και να γελάς στη μεγάλη σου λύπη.

Τι ωραίο να καταστρέφεις το τέλειο
και να δημιουργείς το μηδέν.

Τι σιχαμερό να μετράς το άπειρο
και να γεμίζεις το κενό με κενό...

Φωτιά

Όλοι δείχνουμε ακριβώς αυτό που δεν είμαστε

γιατί φοβόμαστε αυτό που πραγματικά είμαστε

Όλοι θέλουμε το αντίθετο από αυτό που δείχνουμε

γιατί είναι όλα αυτά που πραγματικά είμαστε

Όλοι απορρίπτουμε αυτό που θέλουμε

γιατί...

Όλοι δείχνουμε ακριβώς αυτό που δεν είμαστε

Η ζωή βασίζεται στον φαύλο κύκλο

και ο θεός είναι

ηλίθιος ή 5χρονο....

Joker

Γιατί είναι τόσο σοβαρός

ένας άνθρωπος που κατέληξε νεκρός ;

Πρώτα απ' όλα

πάντα αναρωτιόμουν το πώς

Προσπαθώ να πιαστώ

από μια αχτίδα φωτός

Και δεν συνειδητοποιώ ποτέ

ότι για να την αναζητώ

Δεν έπαψα ποτέ να λησμονώ

αυτό που ζητώ

μακρυά του να βρεθώ

Μπλε κάτω

Κόκκινο δεξιά

και παντού μαύρο

Σχεδόν μπλε

Τα λουλούδια είναι ψηλά

και μαζί τους έχουν φως

Μα εγώ θέλω να κάθομαι χαμηλά

και να ακουμπώ το χώμα

Να σέρνομαι στο σκοτάδι

και να μπαίνω όλο και πιο βαθιά

στα έγκατα της δικιάς μου ψυχής

Καμιά άλλη δεν θ' αγαπώ

γιατί φοβάμαι πως

Μπορεί να με πάει ψηλά

Στα λουλούδια

και το φως

Και θα γίνω ένας άνθρωπος ορθός

πολιτισμένος και λογικός

Ένας άνθρωπος που κατέληξε νεκρός

γιατί είναι τόσο σοβαρός .

Οφθαλμαπάτες

Το ούρλιαξες
μα κανείς δεν σε πίστεψε
Πάντα υπήρχε κάτι παραπάνω
ή κάτι λιγότερο τελοσπάντων
Και ξαφνικά χάθηκε το μαύρο
και το άσπρο
Χιλιάδες αποχρώσεις εμφανίστηκαν
κι εσύ τυφλώθηκες μικρέ
Δεν αντέχεις τόσα χρώματα
τόσα παιχνίδια
Όχι πιά

Μα κάποτε θα σε πείσουν
και θα βγείς στην επιφάνεια
γεμάτος χρώματα
Και θα παίζεις με τους ίδιους
κανόνες που κάποτε μισούσες
Θα ξεχάσεις τα πάντα
και θα βλέπεις άλλους
και θα αναρωτιέσαι
Γιατί δεν παίζουν;
Γιατί κλείνουν τα μάτια τους;
Γιατί φεύγουν;
Γιατί;

Μα κάποτε θα γίνουν όλα
χαωτικά ομοιόμορφα
Όλα θα γίνουν
ένα παιχνίδι δίχως κανόνες
Κι έτσι θα ζήσουμε εμείς καλά
κι Αυτοί σίγουρα πολύ καλύτερα...

Παιχνίδια

Αναζητώντας την αλήθεια
κατανοείς πως αυτή
περνάει από βρώμικα χέρια

Κι αυτό είναι οδυνηρό
πραγματικά οδυνηρό
Πως η αλήθεια μετατρέπεται σε ψέμμα
και πως το ψέμμα σε αλήθεια

Κι όταν οι νεκροί
αναστήθηκαν
Και μαζί τους
όλες οι αλήθειες
Η ζωή τελείωσε

Υ.Σ:
Η αληθινή ζωή για σας...

Πάνω - Κάτω

Μέσα στα χαλάσματα
Μέσα στους ορυμαγδούς
και το κακό
Μέσα στα ουρλιαχτά
και τις κραυγές
Μέσα σ' αυτό το μπουρδέλο

Αναγνωρίζω μια φωνή
Διακρίνω μια φιγούρα
Και είναι σίγουρα γνώριμη
σίγουρα

Τέτοια ώρα περπατώ έξω
μοναχός μου
Και να, μπροστά μου,
ο λόγος αυτής της βόλτας

Πλησιάζω την φιγούρα
και της λέω
Σ' αγαπώ

Και λέγοντας το αυτό
νιώθω σα μικρό μωρό
σαν να κρέμομαι ακόμα
από τον ομφάλιο μου λώρο
Αδύναμος να προσαρμοστώ
στο νέο μου περιβάλλον
Αγνοώντας το πλήρως
Χωρίς καμμία αίσθηση
αίσθησης

Και απλά κρέμομαι
και περιμένω
μια μικρη κίνηση
να με οδηγήσει
να με απελευθερώσει
από τα δεσμά του παλιού

Και το ξέρω
Θα 'ναι μαχαιριά
καλή ή κακή
μικρή η σημασία
Μια μαχαιριά ελευθερίας
Τίποτα παραπάνω

Και είμαι μαθημένος
να την περιμένω
Όπως τότε την περίμενα
νεογέννητος
Και είμαι προσαρμοσμένος
να δέχομαι
Αιώνια καταραμένος

Τόσα χρόνια ζωής
κι ακόμα αδύναμος
Στηριζόμενος σ' άλλους

Σκέψεις δευτερολέπτου

Και αμφιβάλλω
κι αμφισβητώ
τον ηλίθιο εαυτό μου
Και ξαναμιλάω

Συγγνώμη, μπερδεύτηκα

και χάνομαι
κι αυτή η γνώριμη φιγούρα
γίνεται μια απλή φιγουρα
Πανομοιότυπη
μ' όλες τις άλλες
κι εγώ
γίνομαι μια απλή φιγούρα
Πανομοιότυπη
μ' όλες τις άλλες
Χάνομαι

Ποτέ δεν θ' ακούσω την απάντηση
και το ξέρω
Πάντα θα το κουβαλώ
Πάντα θα το 'χω
στο μυαλό

Μα ξέρω ακόμα
πως έπραξα σωστά
Στον πόλεμο
θα τιμήσω τον νεκρό

Κ' ήρθε η ώρα
να τιμηθώ...

Ορθός

Η γη γυρίζει
ο ήλιος μας φωτίζει

Σωστά υπέθεσα,
λοιπόν...

2000

Καρφιά μες στην καρδιά
Άγρια ζαλάδα στα σωθικά

Αναρωτήθηκα κάποτε
αν με βολεύει να ζω
Απάντηση με 'μάθαν
να μην ζητώ
Εντολή ποτέ
να μην ανοιχτώ
Πάλι σκασμό, δρόμοι σωστοί
για νέο φασισμό

Μεθώ
τραυλίζω και για άλλη μια φορά
θα αναρωτηθώ
θα βρώ ποτέ γυρισμό;

Κι εκεί που γυρνώ
βλέπω ένα πρόσωπο γνωστό
μου λέει Έλα 'δω
θέλω να σε δω
Τρέχω για να κρυφτώ
Απ' το βίαιο τέρας αυτό

Δεν θέλω να σε δω
Δεν τρέχω για να κρυφτώ
απ' το βίαιο τέρας αυτό
Απλά νιώθω φόβο αγνό
Μπρος στο φως
δεν θέλω να φανώ
Αλήθεια άκου
πως δεν σ' αγαπώ

Σ' ένα ψέμμα
με μάθανε να ζω
Και συμβιβάζομαι
λεπτό το λεπτό
Δεν μ' αρέσει τώρα πια
αυτό που δεν μπορώ
Γουστάρω ν' ονειρευτώ
κάτι πιο προσιτό

Στην τηλεόραση
μπάλα θα δω
Μετά μπορεί να
πάω και στον γιατρό
Τον καφέ μου
θα κάτσω να πιώ
Θα κάνω και
λίγο κουτσομπολιό
Και μετά κρεββάτι
να ξεκουραστώ

Αλήθεια σ' αγαπώ
μα τώρα πια έγινες
ότι πιο απειλητικό

Είμαι πια 18
κι έμαθα να περπατώ
αυτό είναι καλό
Δεν θέλω ακόμα
να μάθω να πετώ
είμαι πολύ μικρό

Και το τέρας χαμηλόφωνο
Όποτε θες
θα 'μαι εδώ
Θα περιμένω να σε δω
Νηφάλιο μες στο φως
κι όχι
Μεθυσμένο μαυροφορεμένο τυφλό

Τώρα τρέχω να σωθώ
Αλήθεια άκου
πόσο σ' αγαπώ

Καρφιά μες στην καρδιά
Άγρια ζαλάδα στα σωθικά

Τα Κοράκια

Νεκρά πουλία μ' αναζητούν
Λύση ψάχνουν για να βρουν
Ας πάψουν να αναζητούν

Φύγε μακρυά μου διάολε
ξεφεύγω από κάθε δεσμό
ψαχουλεύω να βρώ λυτρωμό
Χάσου από μπροστά μου άγγελε

Με ματιά υπομονετική
το βουλώνω για μια στιγμή
Στο ψέμμα βουτάω
και μια αλήθεια βγαίνοντας
κουβαλάω

Μες στο βάλτο της φωτιάς
έμαθα να προσκυνάω
Τα όσια και ιερά
να βλαστημάω

Μια μονοδιάστατη ζωή
δεν μου αρκεί
Και ακόμα περιμένω να δω
που θα βγει

Νεκρά πουλία μ' αναζητούν
Λύση ψάχνουν για να βρουν
Ας πάψουν να αναζητούν

Τσάμπα

Σ' αγαπώ
Μα ποτέ δεν θα στο πω
Παιχνίδια εγωισμού
δεν μ' άρεσε να παίζω
Μα εσύ αρχίζεις κι εσύ τελειώνεις
εσύ άρχισες κι εσύ θα τελειώσεις
Δεν θα λυτρωθώ και δεν θα λυτρωθείς

Σ' αγαπώ
Μα ποτέ δεν θα στο πω
Νιώθω πιά
πως πρέπει να φύγω μακρυά
Μα δεν μπορώ
Δεν μπορώ χωρίς εσένα να ζω
Κλέβω εντυπώσεις
το ίδιο κι εσύ
Μα κανείς δεν πρόκειται
να βγεί νικητής

Σ' αγαπώ
μα ποτέ δεν θα στο πω
Γιατί πλέον ζω με εγωισμό
ακόμα κι όταν διψώ
αξιοπρέπεια ποτέ δεν ζητώ

Ξανθέ μου άγγελε
κι ας μην σε ξαναδώ
θέλω να στο πω
Κάθε φορά που θα μεθώ
Ξέρω
πως θα σε δω
Μ' ένα χαμόγελο σαρκαστικό
να με κοιτάς, τραγικό

Μ' αγαπάς
μα δεν πρόκειται ποτέ να μου το πεις
Κι εγώ σα χαμένο
θα αναζητώ
Πάντοτε άλλη αγάπη
μακρινή
Μ' άλλη αγάπη δεν θα ξαναφανεί
σα κι αυτή

Μασκαράδες

Μεταμφιεσμένοι μασκαράδες
Τρέχουν σαν καρνάβαλοι
όλοι ντυμένοι με ρούχα κανονικά
Μα με ψευτικές ζωές
Γυρνούν εδώ κι εκεί

Μεταμφιεσμένοι μασκαράδες
Τάχα μου ζητωκραυγάζουν
και χαμογελούν
Μα δεν μπορούν να δουν
Γυρνούν εδώ κι εκεί

Μεταμφιεσμένοι μασκαράδες
Μέσα στο ψέμα τους
κολυμπούν
Μα ποτέ δεν θα ανυψωθούν
Γυρνούν εδώ κι εκεί

Μεταμφιεσμένοι μασκαράδες
Μιά πλάνη μονάχα
κουβαλούν
Μα το βάρος μεγάλο
Γυρνούν εδώ κι εκεί

Μεταμφιεσμένοι μασκαράδες
Με σας δεν θα ασχοληθώ
όσοι κι αν είστε
Πλέον απαξιώ
Πίσω δεν ξαναγυρνώ

Μεταμφιεσμένος μασκαράς
ήμουν κι εγώ...

Στην Δ

Κάτασπρα άνθη
στον πάτο της ψυχής μου
ΩΡΑ 4:24
Τυφλός

Σβήνω το τσιγάρο
κι αρχίζω τις μουτζούρες
που τόσο μ' ευχαριστούν

Είναι η ώρα που πάντα,
μα πάντα,
θα νιώθω αυτόν τον οιωνό
Τον πρόστυχο και μακρινό

Έπαψα να αναζητώ
και τώρα πια δε μιλώ
Απλά θέλω να αισθανθώ

Κι ακούω το ξύλινο αυτό ρολόι
και με γεμίζει
όσο δεν θα μπορούσα
ποτέ μου να φανταστώ

Θάλασσα μπροστά μου
που τόσο την λαχταρώ
Μα πρόκειται να πνιγώ
Ποτέ μου δεν έμαθα να κολυμπώ
Πάντα χανόμουν στο κενό

Μες στη γαλήνη της
κρύβονται πολλά
Και το ψύχος αυτό
με απωθεί

Μα αυτός ο βυθός,
αυτός ο βυθός,
είναι τόσο σκοτεινός
και παραπλανητικός

Θα μπορέσω να αντισταθώ;
Ξέρω πως δεν θα σωθώ

Μες στο καταχείμωνο
Μόνος, τραγικός
Οφείλω να αφεθώ σα κουτός

Κι ένα λεπτό μου αρκεί
Γνωρίζω πως η απόφαση
δεν ήταν σωστή
Μα δε πα να γαμηθεί

ΩΡΑ 4:25
Νεκρός
Κατάμαυρα άνθη
στον βράχο της λογικής μου.

Αναζήτηση

Τετράγωνα κορμιά
στα σκοτεινά σοκάκια

Ορθογώνιοι άνθρωποι
στης πλατείας τα παγκάκια

Τριγωνικές φιγούρες
στα δεντράκια

Πού είναι ο κύκλος;

Μαύρο

Όρκο τιμής έδωσα κάποτε
να μην ξαναλυγίσω
Όμως τα κατάφερα
για άλλη μιά φορά
να τον αθετήσω

Μπρος στα θάματα της φύσης
και τον καθαρό αέρα
Δεν θα ξαναδακρύσω

Κι όταν έρθει ο καιρός
Ξέρω πως θα σε φτύσω

Σκοτάδι απ' το φως
Φως απ' το σκοτάδι
Πώς να τα αντικρύσω;
Με τι ψυχή να ξανακυλήσω;

Μιά κιθάρα κρατάς
Πρόστυχη μορφή
Θα σε σβήσω

Ψόφια γεράκια
μες στη ψυχή μου
Ζητούν να γυρίσω

Στάλες αίματος
πέφτουν ρυθμικά στο πάτωμα

1η
2η
3η

και μετά σιωπή...