Πήρα την μεγάλη ευθεία
Δεν υπήρχε άλλο μονοπάτι.
Κι αν ποτέ υπήρξε
το προσπέρασα ίσως και άθελα μου,
ποτέ δεν κατάφερα καν να το παρατηρήσω.
Ταξίδεψα καιρό
και παρατηρώ πως φτάνω πάντα εκεί
Στο αρχή του δρόμου μου
Πάντα εκεί.
Αρχικά τα έχασα μα ξαναπροσπάθησα
Ξανά και ξανά.
Τα σκυλιά με ακολουθούσαν πιστά σαν καλοί φίλοι.
Ποτέ τους δεν γάβγιζαν
μα με δάγκωναν και μου 'κοβαν κομμάτια από τη σάρκα μου
Ποτέ τους δεν κλαίγανε
μα μου σκίζαν τα ρούχα και μ' αφηνανε γυμνό.
Δεν είμαι αχάριστος να παραπονεθώ
παρέα άλλη δεν είχα στην μεγάλη μου διαδρομή
Μόνος προχωρούσα αναμεσα σε νεκρά μωρά
Όλα τους νεκρά, ένα προς ένα,
και όλα τους μωρά.
Άλλα μόνα τους στη γωνιά
κι άλλα με την μάνα τους να τα κοιτάνε
Κι αυτές φαίνονταν ζωντανές
ναι ζωντανές θαρρώ
Σίγουρα ζωντανές, σίγουρα
Μα ποτέ τους δεν μίλησαν
δεν γύρισαν βλέμμα καν.
Μόνιμα με αίματα απ' τα μάτια τους να τρέχουν
κοιτούσαν τα νεκρά τους παιδιά
Με χέρια υψωμένα μια κρυφή προσευχή
στον Θεό που ποτέ δεν πίστεψαν
μιά νοερή κραυγή.
Μα αλήθεια δεν μίλησαν ποτέ
Πάντα περνώντας τες
νόμιζα με χαζεύανε σαν ακόμα ενα νεκρό μωρό
μα σα γυρνούσα τίποτα
όλα ίδια,Θάνατος.
Νόμισα κάποτε οτι ήμουν κι εγώ νεκρός εκεί
μα όσο προχωρούσα ψυχή άλλη με διαπερνούσε.
Έκλαιγα συνέχεια για τα μωρά
μα δεν ξέρω γιατί
σίγουρα όχι όμως λόγω οίκτου
αυτός έρεε μέσα μου
καθώς έβλεπα τις μανάδες.
Γέλιο με πιάνει κάθε φορά που τα σκυλιά
με πετσοκόβουν και με μασάνε
κάθε φορά πιό δυνατά
Σαν να απολαμβάνω κάθε δόντι που καρφώνεται μέσα μου
και μου βγάζει τα μέσα έξω.
Μα σταμάτησα να γελάω
και κάποτε, σαν χθες,
άρπαξα τα σκυλιά και τους έβγαλα
τα πάντα από μέσα έξω
Άντερα, μυαλά και κάτι σαν καρδιά
και τα δόντια, ένα την κάθε φορά
αργά και βασανιστικά
Και σταμάτησα να κλαίω.
Τα νεκρά μωρά πιά δεν τα άντεχα
ούτε την μάνα από πάνω να χύνει αίμα
Δεν λυπήθηκα στιγμή
τα δόντια των σκυλιών 'γίναν δικά μου
και 'γω πια είμαι σκύλος
και κάθε δόντι το κάρφωνα όλο και πιο μέσα
μέσα στα νεκρά μωρά
τα βίαζα, τα έσκιζα και τα 'τρωγα
Και η μάνα ρυάκι έβγαζε αίμα
και η άλλη μάνα
και η τρίτη μάνα
μέχρι την τελευταία
παντού αίμα, Θάνατος.
Μα απο 'κείνη την μέρα νεκρό μωρό δεν συνάντησα ποτέ
ούτε μάνα
Και έτσι συνέχισα μόνος να προχωρώ
χωρίς τους φίλους μου τους παλιούς
χωρίς τους φίλους μου τους καλούς...
