Montezuma

Με τον δαυλό στο χέρι
τριγυρνά εδώ κι εκεί
Ψάχνει να μας βρει
Μα έχουμε ήδη χαθεί
Ή μήπως αυτός έχει χαθεί ;

Άδικα ψάχνεις άρχοντα μας
μες στα σκοτάδια
στους σταυρούς
και στα λιβάδια
Ποιός σε πρόδωσε ;

Όχι εμείς
Ποτέ εμείς
Εσύ πρόδωσες τον εαυτό σου
και εμείς απλά πήραμε τον νόμο στα χέρια μας
Η ζωή σε αδικεί ;

Μα γιατί ;
Αυτός ήσουν κι αυτά έκανες
καλός ή κακός
Σίγουρα πάντως νεκρός

Πλαγιές

Παραπαίω μα δεν πέφτω
όσο πιο πολύ παλεύω να σταθώ
τόσο ανήμπορος θα 'μαι να σηκωθώ

Κι αν ποτέ σε ξαναδώ
ξέρω καλά
πως θα 'ναι για τελευταία φορά

Σε πελάγη ευτυχίας κυλά
του ηλίθιου ο νους
Και κάθε τάχα μου έξυπνος
ηλίθιος και πανηλίθιος

Εσύ αγάπη μου
νου χάρισες
καρδιά ξερίζωσες

Εσύ αγάπη μου...

Στην Α

Έτρεξα
κι Έφτασα
Ανέβηκα τις σκάλες
Μα εσύ δεν είσαι πιά εκεί
Έφυγες

Έτρεξα
κι Έφτασα
Μιλάγαμε για λίγο
Μα εσύ δεν είσαι πια εδώ
Έφυγες

Και το μόνο που μου απέμεινε
Στο τρένο μοναχός
Μαύρες, μπλε και πράσινες γραμμές
χυμένες στο γκρι
Άδειος ξανά

Ψάχνοντας στον Φενεό...

Έτρεξα στο πρώτο λιμάνι
Ρώτησα
Ποιό άραγε καράβι να σε φθάνει
Σε μιά πόλη σταθμό
σαν το Λονδίνο
Ένα σημείο στο κενό

Έτρεξα
κι Έφτασα ως εκεί
Ένας αλήτης που αναζητεί
απλώς τη στιγμή
που θα του χαρίσει μια ζωή
Μα εσύ δεν είσαι πια εκεί
Έφυγες

Άδειος ξανά
Άστο ρε φίλε
Να πα να γαμηθεί
Κάνω ένα τσιγάρο
Και φεύγω
για άλλο Φενεό...

Κενόδοξος

Το καράβι έφυγε
μαζί του κι όλες οι ελπίδες σου

Ο κόσμος σου φαίνεται πιο μικρός
Κλείνεσαι στον εαυτό σου

Κηνυγάς κάτι αόριστο και ηλίθιες έννοιες
Έννοιες που ποτέ δεν έμαθες
απλά τις υπέθεσες

Χαμένος στο πλήθος
και ζητάς αναγνώριση

Πώς ;

Hola

γειά σας...