Πάνω - Κάτω

Μέσα στα χαλάσματα
Μέσα στους ορυμαγδούς
και το κακό
Μέσα στα ουρλιαχτά
και τις κραυγές
Μέσα σ' αυτό το μπουρδέλο

Αναγνωρίζω μια φωνή
Διακρίνω μια φιγούρα
Και είναι σίγουρα γνώριμη
σίγουρα

Τέτοια ώρα περπατώ έξω
μοναχός μου
Και να, μπροστά μου,
ο λόγος αυτής της βόλτας

Πλησιάζω την φιγούρα
και της λέω
Σ' αγαπώ

Και λέγοντας το αυτό
νιώθω σα μικρό μωρό
σαν να κρέμομαι ακόμα
από τον ομφάλιο μου λώρο
Αδύναμος να προσαρμοστώ
στο νέο μου περιβάλλον
Αγνοώντας το πλήρως
Χωρίς καμμία αίσθηση
αίσθησης

Και απλά κρέμομαι
και περιμένω
μια μικρη κίνηση
να με οδηγήσει
να με απελευθερώσει
από τα δεσμά του παλιού

Και το ξέρω
Θα 'ναι μαχαιριά
καλή ή κακή
μικρή η σημασία
Μια μαχαιριά ελευθερίας
Τίποτα παραπάνω

Και είμαι μαθημένος
να την περιμένω
Όπως τότε την περίμενα
νεογέννητος
Και είμαι προσαρμοσμένος
να δέχομαι
Αιώνια καταραμένος

Τόσα χρόνια ζωής
κι ακόμα αδύναμος
Στηριζόμενος σ' άλλους

Σκέψεις δευτερολέπτου

Και αμφιβάλλω
κι αμφισβητώ
τον ηλίθιο εαυτό μου
Και ξαναμιλάω

Συγγνώμη, μπερδεύτηκα

και χάνομαι
κι αυτή η γνώριμη φιγούρα
γίνεται μια απλή φιγουρα
Πανομοιότυπη
μ' όλες τις άλλες
κι εγώ
γίνομαι μια απλή φιγούρα
Πανομοιότυπη
μ' όλες τις άλλες
Χάνομαι

Ποτέ δεν θ' ακούσω την απάντηση
και το ξέρω
Πάντα θα το κουβαλώ
Πάντα θα το 'χω
στο μυαλό

Μα ξέρω ακόμα
πως έπραξα σωστά
Στον πόλεμο
θα τιμήσω τον νεκρό

Κ' ήρθε η ώρα
να τιμηθώ...