Ο Καταδότης

Χαμένες ελπίδες
Χαμένες ζωές
Ένας άνθρωπος απάνθρωπος

Το μόνο που ακούγεται
είναι το κλείσιμο μιας πόρτας
και ένα φτερούγισμα μακρινό

Είναι λάθος που σ' αγαπώ;
Ξέχασα που απευθύνομαι ήδη

Ένα χρυσόψαρο είμαι
μέσα σε μια γυάλα
στον δικό του κόσμο
Απαρνιέμαι οτιδήποτε άλλο

Τι ήταν αυτό;
Ψίθυροι γύρω μου
που καταφθάνουν σαν ουρλιαχτά

Και γώ απαντώ απελπισμένα
μα καταφέρνω μόνο
να ανοιγοκλείσω το στόμα μου
χωρίς να βγαίνει ήχος

Βρίσκω ένα πρόβλημα
Μα δεν ζητώ απάντηση
Είναι από εκείνα τα υπέροχα
Που δεν θες ποτέ να λυθούν

Μα κάποιος μαλάκας
σίγουρα θα τη βρει
απλά για να στην σπάσει

Έντονα ζω
Πλάγια περπατώ
Στους λαβύρινθους
του νεκροταφείου
Κλέβω ότι λουλούδι δω
Δεν θα δεχτώ συμβιβασμό

Έλεγχος μικρός
Ένας νεαρός νεκρός
Ένας γέροντας ζωντανός

Κάποτε θα σπάσω κι εγώ
δεν θα μπορέσω να αντισταθώ
θα γλείψω τα παπούτσια σου

Κι αφού τρελαθώ
Θα ψάξω για κανά γκρεμό

Και αναζητώ
αναζητώ
αναζητώ...

Και προχωρώ
κ' είμαι τόσο μικρός
που βρίσκω σε κάθε γωνιά
και δεν καταφέρνω ποτέ να τσακιστώ
Αιώνια καταραμένος

Γι' άλλο πας
Σ' άλλο φτάνεις
Κι όμως τα καταφέρνεις
Μπράβο