Το Μεσημέρι που δεν Έγινε ποτε Βράδυ

Ξύπνησες
Τρως κάτι
Καπνίζεις και
πίνεις τον καφέ σου
Ξυπνάς πραγματικά..

κ πάμε ξανά
Χαιρετάς
Γελάς
κ' προχωράς

Και σιγά σιγά
ξεκινά το μεσημέρι
Και σιγά σιγά
εσύ χαμογελάς
Χαμογελάς πραγματικά...
κ' το χαίρεσαι
Όσο μπορείς βέβαια
όσο σου δίνεται
η ευκαιρία

Και αφού το μεσημέρι φύγει
κ' οτιδήποτε αυτό φέρει
Μόνος σου αναρωτιέσαι
Αναρωτιέσαι πραγματικά...
Έγινε ποτέ το μεσημέρι
βράδυ;
Γίνεται ποτέ το μεσημέρι
βράδυ;
Θα γίνει ποτέ το μεσημέρι
βράδυ;

Για τα δύο πρώτα
Ξέρεις
Ποτέ.
Για το τρίτο ξέρεις
αλλά ελπίζεις
κ' πάντα λες
Μάλλον ποτέ
Κι αφού σκεφτείς
κ' κουραστείς
το αφήνεις
κ' λες θα ζήσω
τη ζωή μου
Κάποτε θα μάθω λες

Μα ποτέ δεν έμαθες
Μα ποτέ δεν μαθαίνεις
Μα μάλλον
ποτέ δεν θα μάθεις

Το μόνο που σου μένει
τελικά είναι ένα φιλί
Μιά ψεύτικη αγκαλιά
Και ένα μήνυμα φυγής
χαραγμένο στο χέρι σου
που λέει πάντα

" Όλα θα

πάνε

καλύτερα "

Μάλλον ποτέ...