Σε πτώματα περπατώ
Ένα πτώμα είμαι και εγώ
Και αν ποτέ σου ανταποκριθείς
θα είναι αργά
μην βιαστείς
Περπατώ και χάνομαι στο κενό
Δεν νοσταλγώ τίποτα
που να φεύγει από εδώ
Δεν μπορώ να δω
Κλαίω στο λεπτό
Απόλυτα μη αρμονικό
Στη φωλιά μου
Δεν μπορώ πια να ζω
Πρέπει να εξαφανιστώ
Να περπατώ
Και να χάνομαι στο κενό
Ένας φίλος μου νόμιζε
Πως η θάλασσα κινείται συνεχώς
πότε του δεν παρατήρησε όμως
ότι είναι μονιμος στην έμμονη
να φύγει να εξαφανιστεί
γιατί ποτέ δεν θα φτάσει πιο κει
Τρέχω
Μα αλλού να πάω δεν έχω
Περπατώ
Να χαθώ στο κενό
Απόλυτα μη αρμονικό.
