Το ούρλιαξες
μα κανείς δεν σε πίστεψε
Πάντα υπήρχε κάτι παραπάνω
ή κάτι λιγότερο τελοσπάντων
Και ξαφνικά χάθηκε το μαύρο
και το άσπρο
Χιλιάδες αποχρώσεις εμφανίστηκαν
κι εσύ τυφλώθηκες μικρέ
Δεν αντέχεις τόσα χρώματα
τόσα παιχνίδια
Όχι πιά
Μα κάποτε θα σε πείσουν
και θα βγείς στην επιφάνεια
γεμάτος χρώματα
Και θα παίζεις με τους ίδιους
κανόνες που κάποτε μισούσες
Θα ξεχάσεις τα πάντα
και θα βλέπεις άλλους
και θα αναρωτιέσαι
Γιατί δεν παίζουν;
Γιατί κλείνουν τα μάτια τους;
Γιατί φεύγουν;
Γιατί;
Μα κάποτε θα γίνουν όλα
χαωτικά ομοιόμορφα
Όλα θα γίνουν
ένα παιχνίδι δίχως κανόνες
Κι έτσι θα ζήσουμε εμείς καλά
κι Αυτοί σίγουρα πολύ καλύτερα...
