Έρως

Η πόλη στο κενό
είναι τελικά ανιαρή.
Αρχικά φαίνεται σαν να ορειβατεί
μα καταληγεί τσιμεντωμένη νεκρή.
Οι άνθρωποι 'κει μέσα
αναλώνονται καθημερινά σε μια πληγή.
Κανένας τους δεν σιωπεί
όλοι βγάζουν κραυγή ηχηρή.
Ο έρωτας τριγυρνά εδώ κι εκεί
όλοι μαγεύονται στη στιγμή.
Κι εγώ θα κάτσω ώρα νεκρός
κι ο έρωτας όλο πιο σκληρός.
Πάντα κυνηγημένος εγώ εκεί
μα η λύση είναι απλή.
Τοσό κοντά μου το κενό
δεν θα διστάσω ούτε λεπτό.
Κι όπως πέφτω μελαγχολώ
καθώς βλέπω τον γκρεμό.
Αγγίζω χώμα παραλυρώ
και νιώθω δίπλα μου κάτι φωτεινό.
Είναι ο Έρωτας κει χάμω νεκρός
και γω γελάω πριν φύγω τραγικός.
Μόλις κατάλαβα...